Marokko is een parlementaire constitutionele monarchie, met de minister-president Abbas El Fassi aan het hoofd van de regering sinds 2007!
Marokko is een parlementaire constitutionele monarchie, met de minister-president Abbas El Fassi aan het hoofd van de regering sinds 2007. Het parlement heeft de uitvoerende macht en bestaat uit een Kamer van Volksvertegenwoordigers en een Kamer van Raadgevers. De koning heeft het recht de ministers te ontslaan en kan het parlement ontbinden, in overleg met de voorzitters van beide Kamers.
De Koning heeft nog steeds de touwtjes in handen
Koning Mohammed VI besteeg de troon in juli 1999, na de dood van zijn vader koning Hassan II, die 38 jaar heeft geregeerd. Na verkiezingen in 1998 werd de socialistische leider Abderrahmane Youssoufi minister-president van het land, met een coalitieregering van oppositiepartijen. De huidige premier is Abbas el Fassi, die door koning Mohammed VI werd aangesteld na de overwinning van de Istiqlal Partij tijdens de verkiezingen van september 2007.
Het is de koning van Marokko die zijn premier en zijn kabinet benoemt, volgens de grondwet uit 1996. Hij stelt eveneens de rechters van het land aan en hij zit de Hoge Raad voor. Hij is eveneens het Hoofd der Strijdmachten en ‘Commander of the Faithful’. Koning Mohammed VI heeft een groot vertrouwen in democratie en is van mening dat elk land zijn eigen specifieke vorm van democratie moet hebben, die het mogelijk maakt dat alle inwoners kunnen bijdragen aan de groei van het land.
De Parlementaire Democratie
De formele kenmerken van een parlementaire democratie zijn dus aanwezig in Marokko. In 1996 kwam er bij referendum een parlement met twee kamers. De Kamer van Volksvertegenwoordigers bestaat uit 325 leden en wordt in algemene verkiezingen gekozen en zit in totaal drie jaar. De Kamer van Adviseurs bestaat uit 270 leden en wordt indirect gekozen en zitten in totaal negen jaar. Elke 3 jaar wordt van deze Kamer een derde deel van de leden vervangen. Drie vijfden van hen worden per regio gekozen door een kiezerskorps van vertegenwoordigers van de lagere overheden. De overige twee vijfden worden gekozen door kiezerskorpsen die bestaan uit afgevaardigden van de regionale beroepskamers en uit leden die nationaal verkozen zijn door vertegenwoordigers van de werknemers.
Hoewel het parlement in eerste instantie weinig tot geen inspraak had in politieke kwesties werden hun in de grondwetherziening van 1992 en 1996 meer inspraak toebedeeld. Nu hebben ze inspraak met betrekking tot de begroting van de overheid, wetsvoorstellen, ministeriele aangelegenheden en het bevragen van de overheid. Het parlement kan de regering laten ontbinden door een motie van wantrouwen.
De rechterlijke macht
De rechterlijke macht is conform de Marokkaanse grondwet onafhankelijk van de wetgevende en de uitvoerende macht. De uitspraken worden namens de koning gedaan en uitgevoerd.
De magistraten worden benoemd op voorstel van de Hoge Raad voor de Rechtspraak. De leden zijn benoemd voor het leven. De Hoge Raad voor de Rechtspraak wordt voorgezeten door de koning.
Marokko is verdeeld in 16 regio’s (wilaya’at), die weer zijn onderverdeeld in 45 landelijke provincies en 16 stedelijke prefecturen. De regio’s bestaan sinds 1997. Daarnaast wordt er ook nog gebruik gemaakt van een indeling die tussen de regio’s en de provincies/prefecturen in zit, genaamd wilaya’t, vertaald in het Nederlands “landen”. Deze worden echter ook wel eens provincies genoemd.
Onder de provincies en prefecturen zitten weer de cercles, gemeentes, urbane gemeenschappen, urbane arrondissementen en landelijke gemeenschappen. Totaal heeft Marokko 4 tot 5 bestuurlijke lagen.