De liberale economie van dit land wordt bestuurd door vraag en aanbod. Economische sectoren (staatsbedrijven) die voorheen onder toezicht van de regering stonden zijn sinds 1993 geprivatiseerd.
De gediversifieerde economische groei van Marokko
De overheid heeft hervormingen doorgevoerd en de jaarlijkse economische groei tussen 2000-2007 is aanzienlijk meer geweest in vergelijking met de jaren daarvoor. Dankzij het investeren in en ontwikkelen van diverse industriële sectoren in steden zoals Casablanca en Tanger, wordt de economie langzamerhand minder afhankelijk van een specifieke sector.
De landbouw, diensten sector, het toerisme en de communicatie en textiel sector.
De landbouw sector is dankzij de investeringen en een gunstig seizoen met meer dan 20% in 2009 gegroeid. De dienstensector in Marokko is groot en goed ontwikkeld. Ongeveer 25 procent van de beroepsbevolking is hierin werkzaam. De toeristische sector heeft een groeispurt doorgemaakt en een maximaal resultaat behaalt. De communicatie en textiel sector hebben eveneens een enorme groei doorgemaakt.
Marokkaanse economie; nog steeds afhankelijk van de landbouw.
De Marokkaanse economie is de laatste jaren gediversifieerd. De bijdragen van landbouw en fosfaatindustrie aan het bbp zijn gedaald. Daarentegen stijgt het aandeel van de industrie en dienstensector. Hoewel het aandeel van de landbouw aan het bbp sterk fluctueert mede door het klimaat, blijft het een belangrijke sector aangezien ongeveer 46 procent van de beroepsbevolking werkzaam is in deze sector. Onvoldoende en onregelmatige regenval veroorzaken grote verschillen in de jaarlijkse oogst. Ongeveer 34 miljoen ha is in cultuur gebracht en 25% daarvan is akkerbouwgrond. In de afgelopen jaren is de aanhoudende droogte het belangrijkste probleem geweest in de landbouw, en heeft in combinatie met een snelle bevolkingsgroei en de beperkte toegang tot de Europese markt voor een stagnatie gezorgd.
De diverse facetten van Marokko’s economische systeem
Het economische systeem van dit land wordt getypeerd door een grote openheid naar buiten toe. Frankrijk blijft de grootste handelspartner van Marokko (import en export) en Frankrijk is ook de grootste buitenlandse investeerder van het land. De Marokkaanse overheid streeft ernaar nog meer buitenlandse investeringen aan te trekken om zo de werkgelegenheid te vergroten. Binnenlandse investeringen alleen zijn hiervoor niet voldoende.
De trend van toenemende directe buitenlandse investeringen heeft vier hoofdoorzaken: het privatiseringsprogramma, de geografische nabijheid tot de Europese Unie in combinatie met lage loonkosten, de uitbreiding van de infrastructuur door privaat-publieke samenwerkingsverbanden en private allianties en de inspanningen van de overheid om investeringen in het toerisme aan te trekken. Ook tracht de overheid investeringen op het gebied van offshoring aan te trekken. Europa is de eerste investeringspartner van Marokko (Frankrijk en Spanje). Op afstand volgen de Verenigde Staten, Duitsland en Saudi-Arabië. De sectoren waarin het meest geïnvesteerd wordt, zijn telecommunicatie, industrie, bankwezen, onroerend goed, infrastructuur, mijnbouw, toerisme, en handel en diensten.
In samenwerking met het Monetaire Fonds, de Wereld bank en de Club van Parijs heeft Marokko een begin gemaakt met economische hervormingsprogramma’s waarmee een echte economische groei bewerkstelligd moet gaan worden. De dirham, de Marokkaanse valuta, is volledig inwisselbaar en diverse staatsondernemingen zijn inmiddels geprivatiseerd.
De voornaamste economische activiteiten van Marokko
De landbouw, fosfaten en de toeristische sector domineren de economie van dit land. Een derde van het jaarlijkse bbp is afkomstig van de diverse industrieën, waaronder de mijnindustrie. Marokko is een van de grootste producenten van fosfaat, en de waarde van fosfaat op de internationale markt heeft een directe weerslag op de economie van het land.
Bijna 40% van de bevolking is werkzaam in de textiel en kleding industrie, en deze sector beslaat 34% van het totale export product van Marokko. Een van de grootste lasten die de economie van Marokko moet dragen zijn bepaalde import producten die erg duur zijn, zoals aardolie. Door het onberekenbare klimaat en voornamelijk droge weersomstandigheden ziet het land zich regelmatig genoodzaakt graan te importeren.
Marokko heeft diverse vrijhandel verdragen met meerdere landen, waardoor Marokko zich kan blijven ontwikkelen. Voorbeelden van deze vrijhandel verdragen zijn het Euro-Meditterraanse verdrag met de Europese Unie, het Agadir Verdrag met Egypte, Jordanië en Tunesië, en het VS-Marokko verdrag met de Verenigde Staten.